✍️विश्व प्रकाश तिम्सिना(शर्मा)
नेपाली कांग्रेस युवा नेता
आज सहिद दिवस अर्थात माघ-१६ गते राष्ट्रले आफ्ना महान् सन्तानहरूलाई सम्झने दिन। राणाशासनको जङ्गी दमनविरुद्ध उठेको विद्रोहदेखि ०६२/६३ को ऐतिहासिक जनआन्दोलन, माओवादी कालको सशस्त्र संघर्ष र पछिल्ला जेन्जी/युवा आन्दोलनसम्म आफ्नो जीवन राष्ट्रका नाममा अर्पण गर्ने सम्पूर्ण सहिदहरूप्रति देशले नतमस्तक हुँदै श्रद्धाञ्जली अर्पण गरेको छ।
सहिदहरूको बलिदान कुनै एक कालखण्डको घटना मात्र होइन, यो निरन्तरता हो—अत्याचारविरुद्धको, असमानताविरुद्धको, र जनताको सार्वभौम अधिकारका लागि गरिएको अविचल संघर्षको।
राणाशासन हटाउन प्राणको आहुति दिनेहरूले ‘शासन जनताका लागि’ भन्ने बीउ रोपे; ०६२/६३ को जनआन्दोलनका सहिदहरूले ‘सडकदेखि सदनसम्म’ जनताको आवाज स्थापित गरे; माओवादी कालका सहिदहरूले सामाजिक–आर्थिक असमानतामाथि प्रश्न उठाए; र जेन्जी आन्दोलनका युवाहरूले ‘उत्तरदायी राजनीति’को मागलाई समयको एजेन्डा बनाए तर आजको प्रश्न कठोर छ:- के हामी सहिद दिवसलाई फूलमाला, मौनधारण र औपचारिक वक्तव्यमा सीमित गर्दैछौं? कि सहिदको आहुतिले मागेको परिवर्तनलाई नीतिमा, व्यवहारमा र शासनशैलीमा उतारिरहेका छौं? सहिदहरूको बलिदान किन र केका लागि थियो यो मनन नगरी श्रद्धाञ्जली अधुरो हुन्छ। उनीहरूको सपना थियो: भ्रष्टाचारमुक्त शासन, न्यायपूर्ण समाज, समावेशी लोकतन्त्र, र जनताप्रति उत्तरदायी राजनीति।
नेपाली राजनीति आज निर्णायक मोडमा छ। भाषणमा देशप्रेम र व्यवहारमा स्वार्थ:- यो दोहोरोपनले सहिदको आत्मालाई अपमान गर्छ। सहिदको स्मरण भनेको नकारात्मकता, कुरीति र अन्यायविरुद्ध निरन्तर आवाज बुलन्द गर्नु हो। नीति निर्माणमा जनताको प्राथमिकता राख्नु, सत्ता होइन सेवा केन्द्रित राजनीति गर्नु र असफलतामा जिम्मेवारी लिनु—यिनै अनुसरणले मात्र सहिदप्रति सच्चा सम्मान हुन्छ।
देशले चाहेमा, परिवर्तनको हरेक यात्रामा अग्रपङ्क्तिमा उभिन तयार रहने साहस सहिदहरूले सिकाएका छन्। आज आवश्यक छ—त्यही साहसलाई विवेक, सुशासन र नैतिकतासँग जोड्ने। सहिदको रगतले लेखिएको इतिहासलाई भविष्यको नक्सामा बदल्ने जिम्मेवारी वर्तमान पुस्ता र नेतृत्व दुवैको हो।
यस सहिद दिवसमा प्रतिज्ञा गरौं—माला अर्पणमा मात्र होइन, नीति, आचरण र कर्ममा सहिदको सपना जिउँदो राख्नेछौं। देशप्रेम, देशभक्ति र न्यायका पक्षमा हाम्रो आवाज कहिल्यै मौन हुनेछैन।
“हुदैन बिहान मिरमिरमा तारा झरेर नगए
बन्दैन मुलुक दुईचार सपूत मरेर नगए”
