“न नीतिको नक्सा, न भविष्यको दृष्टि—न भूत बुझ्ने, न वर्तमान सम्हाल्ने, न भोलिको भरोसा दिन सक्ने रास्वपाको राजनीतिक भ्रम”

✍️विश्व प्रकाश तिम्सिना(शर्मा)
नेपाली कांग्रेस युवा नेता

राजनीति नाराले होइन, दृष्टिले चल्छ। देश भावनाले होइन, जिम्मेवारीले बनिन्छ तर पछिल्ला दिनहरूमा रास्वपाको नामसँग जोडिएका अभिव्यक्ति, एजेन्डा र टिकट वितरणका निर्णयहरूले यही आधारभूत सत्यलाई प्रश्नको कठघरामा उभ्याइदिएका छन्। गाई काटेर खान मिल्छ भन्ने बहसदेखि हिन्दुहरूलाई पार्टी छोड्न सुझाउने भाषासम्म, नेपाली सेनालाई १० हजारमा झार्ने जस्तो असंवेदनशील कल्पनादेखि बलात्कारलाई सामान्यीकरण गर्ने अभिव्यक्तिसम्म—यी सबैले एउटा पार्टीको वैचारिक दिशाहीनता र अपरिपक्वता नांगो बनाइदिन्छ।

देशलाई भुटान–सिक्किमसँग तुलना गर्दै राष्ट्रिय स्वाधीनताको संवेदनशील प्रश्नलाई हलुका बनाउने शैली, टिकट वितरणमा देखिएको असन्तुलन, विदेशी फाउन्डेसन र काउन्सिलसँग जोडिएका पात्रहरूको प्राथमिकता….यी कुनै पनि विषय संयोग होइनन्। यी सबैले एउटै संकेत गर्छन्: यो राजनीति परिवर्तनको होइन, भ्रमको हो; सुधारको होइन, पुनःप्याकेजिङको हो।

रास्वपा नयाँ पार्टी भनेर प्रस्तुत गरिए पनि यसको संरचना, सोच र कार्यशैली पुरानै दलाल प्रवृत्तिको नयाँ आवरण जस्तो देखिन्छ। कांग्रेस–एमाले–माओवादीका भगौडाहरूको जमघट, जनताको आँखामा धुलो छर्न बनाइएको कथित विकल्प—यसले देश बनाउने होइन, दिशाहीन बनाउने जोखिम बोकेको छ। भ्रष्टाचार, कालोबजारी, बिचौलिया र विदेशी प्रभावको छायाँबाट जन्मिएको राजनीति राष्ट्रिय हितको रक्षक बन्न सक्दैन।

आज निर्णायक प्रश्न यही हो—हामीलाई देश चाहिएको हो कि दलाल? भविष्य चाहिएको हो कि खोक्रो एजेन्डा? स्वाधीनता चाहिएको हो कि परनिर्भरता? यस्ता एजेन्डालाई भोट दिनु परिवर्तनको मत होइन; त्यो आफ्नै भविष्यविरुद्धको मत हुनेछ।

यसको विपरीत, बदलिँदो कांग्रेस—लास र दास मानसिकताबाट मुक्त, स्पष्ट भिजन र दीर्घकालीन समुन्नतिको एजेन्डासहित—देशलाई स्थायित्व र दिशाबोध दिन सक्ने विकल्प हो। बहुमतको सरकारमार्फत नीतिगत निरन्तरता, संस्थागत सुधार र राष्ट्रिय स्वाधीनताको रक्षा सम्भव हुन्छ। अपरिपक्व नेतृत्वले होइन, परिपक्व राजनीतिक निर्णयले देश अगाडि बढ्छ।यो भन्दैमा नेपाली कांग्रेस होस या नेकपा होस वा नेकपा एमाले होस टेस्टेड र विचारहीन,दुरदर्शिता नभएको नेतृत्व छान्नुस चाहिँ भन्दिन म।

अब ढिलो गर्ने समय छैन। भ्रमबाट बाहिर निस्केर जिम्मेवार छनोट गर्नुपर्छ किनकि देश प्रयोगशाला होइन—यहाँ असफल प्रयोगको मूल्य सम्पूर्ण पुस्ताले भोग्नु पर्नेछ।

“नयाँ जति सबै राम्रा र हाम्रा हुदैनन्”